Ouders
Ja, ja ... je maakt wat mee bij pupillenvoetbal. Anders dan bij het saaie volleybal gebeurt er nog wel eens wat langs de lijn. Zo speelden wij aan het einde van de eerste competitiehelft een wedstrijd tegen JO10-2 van een vereniging. Naast ons speelde de JO10-1 van dezelfde vereniging tegen een team dat wij eerder in de competitie hadden gehad.
Toen onze wedstrijd bijna afgelopen was zag ik mijn ooghoeken een opstootje van wat ouders van dat bekende team rondom de scheidsrechter. Niet helemaal goed te zien maar er leek ook een klap te vallen. In ieder geval hoorden we heel veel geschreeuw over een doelpunt wat afgekeurd zou zijn.
Om het geheel in perspectief te plaatsen, de uitslag bleek 12-2 voor de thuisclub te zijn. Of 12-3 dus volgens een aantal ouders. Het verschil tussen 12-2 of 12-3 lijkt mij wel een knokpartijtje waard.
Bij de uitwedstrijd tegen die vereniging was het gedrag van de ouders of toeschouwers nogal ...euh ... bijzonder. Zo kregen wij een strafschop tegen. Op zichzelf al zeldzaam bij JO10-voetbal, maar het merkwaardigste was dat de toeschouwers collectief bepaalden waar de strafschopstip zou moeten zijn.
De 13-jarige scheidsrechter luisterde, hetgeen ik hem niet kwalijk kon nemen, en legde de bal braaf volgens de aanwijzingen neer. De speler scoorde keurig van een metertje of vijf.
Eén ouder brulde bij elke gemiste kans van zijn team zo hard en raar dat het nog het meest leek op het burlen van een edelhert. Een hartaanval leek niet ver weg bij de beste man. Omdat we achteraan op veld 3 speelden, hebben we in de tweede helft maar besloten flink verdedigend te spelen om geen kansen weg te geven. De kantine en het AED-apparaat waren tenslotte ver weg.
We hebben de kinderen in ons team gevraagd of zij last hebben van hun eigen ouders langs de lijn. Dat viel erg mee. De spelers zijn vooral blij met de belangstelling. De resultaten hebben we kort met de ouders besproken. Bewustwording is altijd handig.
Eerlijk is eerlijk, mijn team heeft een leuke groep ouders die je elk team gunt. Een moeder en een vader helpen mee bij de trainingen. Een andere vader doet de communicatie over verzamelen, aanvoerders en shirtjes wassen. En weer een andere vader is mijn vaste back-up als ik zelf niet kan trainen. Veel ouders zijn altijd zeer gezellig aanwezig bij de wedstrijden. Conclusie: een leuk team gaat niet zonder leuke ouders!
Dus bij samenstellen van de teams moeten we misschien vooral kijken naar hoe goed ouders op en rond het veld presteren. Dus bij ons staat tijdens de volgende selectieperiode op donderdag van 19:30 tot 20:30 op veld 2 gepland: ouders-langs-de-lijn-selectietraining. Met in de eerste week: "Hoe sta je achter een hek" en in week 2: "Aanmoedigen voor gevorderden". Na afloop maken we bekend welke ouders de selectie hebben gehaald.
Toen onze wedstrijd bijna afgelopen was zag ik mijn ooghoeken een opstootje van wat ouders van dat bekende team rondom de scheidsrechter. Niet helemaal goed te zien maar er leek ook een klap te vallen. In ieder geval hoorden we heel veel geschreeuw over een doelpunt wat afgekeurd zou zijn.
Om het geheel in perspectief te plaatsen, de uitslag bleek 12-2 voor de thuisclub te zijn. Of 12-3 dus volgens een aantal ouders. Het verschil tussen 12-2 of 12-3 lijkt mij wel een knokpartijtje waard.
Bij de uitwedstrijd tegen die vereniging was het gedrag van de ouders of toeschouwers nogal ...euh ... bijzonder. Zo kregen wij een strafschop tegen. Op zichzelf al zeldzaam bij JO10-voetbal, maar het merkwaardigste was dat de toeschouwers collectief bepaalden waar de strafschopstip zou moeten zijn.
De 13-jarige scheidsrechter luisterde, hetgeen ik hem niet kwalijk kon nemen, en legde de bal braaf volgens de aanwijzingen neer. De speler scoorde keurig van een metertje of vijf.
Eén ouder brulde bij elke gemiste kans van zijn team zo hard en raar dat het nog het meest leek op het burlen van een edelhert. Een hartaanval leek niet ver weg bij de beste man. Omdat we achteraan op veld 3 speelden, hebben we in de tweede helft maar besloten flink verdedigend te spelen om geen kansen weg te geven. De kantine en het AED-apparaat waren tenslotte ver weg.
We hebben de kinderen in ons team gevraagd of zij last hebben van hun eigen ouders langs de lijn. Dat viel erg mee. De spelers zijn vooral blij met de belangstelling. De resultaten hebben we kort met de ouders besproken. Bewustwording is altijd handig.
Eerlijk is eerlijk, mijn team heeft een leuke groep ouders die je elk team gunt. Een moeder en een vader helpen mee bij de trainingen. Een andere vader doet de communicatie over verzamelen, aanvoerders en shirtjes wassen. En weer een andere vader is mijn vaste back-up als ik zelf niet kan trainen. Veel ouders zijn altijd zeer gezellig aanwezig bij de wedstrijden. Conclusie: een leuk team gaat niet zonder leuke ouders!
Dus bij samenstellen van de teams moeten we misschien vooral kijken naar hoe goed ouders op en rond het veld presteren. Dus bij ons staat tijdens de volgende selectieperiode op donderdag van 19:30 tot 20:30 op veld 2 gepland: ouders-langs-de-lijn-selectietraining. Met in de eerste week: "Hoe sta je achter een hek" en in week 2: "Aanmoedigen voor gevorderden". Na afloop maken we bekend welke ouders de selectie hebben gehaald.
Reacties